Zorg voor elkaar
Een DAK boven het hoofd. Eten en drinken. Medische zorg. Het zijn eerste levensbehoeften; ieder mens zou het moeten hebben. En voeg daar onderwijs, een dagbesteding en een ‘luisterend oor’ of ‘helpende hand’ maar gerust aan toe. Het CDA wil knokken voor een stad waarin mensen zó met elkaar samenleven, dat iedereen kan zeggen: “ik hoor erbij”.
Onder DAC. Het DAC, het Diaconaal Aandachts Centrum is zo’n organisatie, gewoon ontstaan op initiatief van en gerund door mensen-met-een-missie, die een luisterend oor en helpende hand biedt aan wie wel wat hulp kan gebruiken. Dak- en thuislozen, eenzamen. Wie wil, vindt daar even onderdak. Geweldig dat we zulke organisaties hebben en dat er vrijwilligers zijn die ze ‘draaien’. Dat geldt evenzeer het Leger des Heils, het werk onder vluchtelingen en zoveel initiatieven meer! Het CDA steunt deze initiatieven ronduit. Waar nodig ook financieel. Het CDA zorgde er deze raadsperiode voor dat de gemeente een eenmalige financiële bijdrage leverde om de verhuizing van het DAC naar een nieuw pand (het moet wijken voor de ontwikkeling van het Hofkwartier) mogelijk te maken.
Anderen hebben weer een andere helpende hand nodig. Steeds vaker raken mensen, soms al op jonge leeftijd, in de schulden. Door een scheiding of onverwachte werkloosheid of omdat ze de verleiding van lenen en kopen niet kunnen weerstaan. Of omdat ze nooit echt geleerd hebben met geld om te gaan. Geen misverstand: de verantwoordelijkheid voor deze problemen kunnen en willen we niet van mensen overnemen. Maar in de weg eruit willen we wel helpen. Het CDA heeft in de afgelopen jaren met succes gepleit voor extra capaciteit in de schuldhulpverlening. Toen we hoorden dat het veel mensen niet lukte om in een traject voor hulpverlening te komen hebben we daar direct werk van gemaakt, zowel in de Dordtse raad als in de Drechtraad. Met extra geld werd de bemiddelingscapaciteit vergroot: professionals nemen een stuk financieel beheer ter hand en leren de mensen die met schulden kampen met geld om te gaan. Inmiddels leidt 51% van de in behandeling genomen aanvragen tot een schulden(aflossings)regeling (landelijk is dat 30%). Dit is echte, duurzame hulp: niet door geld te geven, maar door vaardig en zelfredzaam te maken.
Als iedere stad, kent ook Dordrecht dak- en thuislozen, vaak ook verslaafd. In de afgelopen raadsperiode werd er veel over het hostel gesproken, een laagdrempelige opvang voor dakloze verslaafden. Het CDA heeft lang geworsteld met haar steun aan deze vorm van opvang, die druggebruik binnen de muren van de voorziening toestaat. Door diverse werkbezoeken en gesprekken met betrokkenen zijn we er echter steeds meer van overtuigd geraakt dat het hostelconcept nodig is om een specifieke groep zorgbehoevenden ‘over de drempel’ van de hulp te trekken. Wij hebben onze steun dus gegeven aan het concept. En toen kwam de locatiekeuze. In eerste instantie werd de Eulerlaan als locatie aangewezen. Hoewel het CDA vertrouwen had in het oordeel van de deskundige werkgroep die deze lokatie had uitgekozen, vonden we gezien de grote onrust in de wijk een pas-op-de-plaats en herbezinning nodig. We bezochten vele hostellocaties en zijn met een afvaardiging van het belangencomité naar Gouda en Utrecht afgereisd om gezamenlijk te bekijken hoe zo’n voorziening in de praktijk functioneert. Uiteindelijk concludeerden we dat het, rekening houdend met de ontstane, diep gewortelde onrust, de voorkeur zou hebben uit te zien naar een alternatieve locatie, minder dicht op de woonbebouwing. Uiteindelijk werd het de Amnesty Internationalweg, een plek die eerder door het CDA als alternatief werd aangedragen.
Een groep die heel zelfredzaam is, mits er met hun belangen een beetje rekening wordt gehouden, is de groep Dordtenaren met een lichamelijke beperking: de mensen die op rolstoelen, rollators of andere hulpmiddelen zijn aangewezen. Het CDA pleit er al jaren voor dat gemeentelijke voorstellen die betrekking hebben op ‘inrichting’ (van straten, gebouwen, parken en al die andere plekken die min of meer algemeen toegankelijk zijn) aan een ‘Gehandicapten Effect Rapportage’ worden onderworpen: een specifieke toets op effecten voor mensen met lichamelijke beperkingen. Het blijkt namelijk niet vanzelf te gaan: nog regelmatig wijst de WMO-adviesraad of wijzen individuen ons op hoge drempels, steile afritten, te smalle deuren en wat dies meer zij. Validen blijken vaak door hun eigen ogen naar plannen te kijken en niet door de ogen van wie een beperking heeft. Een vaste toets dwingt tot nadenken. Het College heeft in het afgelopen jaar toegezegd deze te zullen gaan invoeren.